Comments on: My Mind Machine http://www.escrec.com/67 Esc.rec. is a record label and platform for adventurous and experimental music. Mon, 06 Feb 2012 20:11:12 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 By: esc.rec. http://www.escrec.com/67/comment-page-1#comment-187 esc.rec. Mon, 06 Aug 2007 08:05:42 +0000 http://www.escrec.com/wordpress/67#comment-187 E/i magazine (www.ei-mag.com): Maga confounds expectations. On My Mind Machine, track titles such as “Acid Drops” and “Shadow Fu” might instantly make one reach for the usual litany of artist comparisons—early Atom Heart, Luke Vibert, Depth Charge, Patrick Pulsinger, just about anyone on the Rephlex roster—and, to some degree, those checkpoints are accurate. However, thanks to a remarkable economy of means (both of these discs are fairly short), not to mention some pretty handy knob-twiddlin’, slider-shufflin’ ability, Maga’s Marc Fien manages to distill the lively essence of primitive Detroit techoisms, spiky old-school New York City 80s electro, and contemporary noisebeat merchants all down into one messy splurgefest. No doubt a categorical malcontent, the guy’s simply down with letting his freak flag fly: “Shadow Fu” upsets the hip-hop apple cart with gleeful abandon, “Love Walk” is a delicious ode to tincan beatboxes and quacking waveforms, “Sleeping Trouble” enjoys making the kind of motorgrind rhythmic mayhem so beloved by last decade’s ex-pat citizens of the 808 states. Fien turns his genre-baiting into such infectious homage it would be downright blasphemous if it wasn’t so goddamn good. Better still is The Wired One, an apt metaphor for both the technician and his attendant tech. The circular, jacking beat contours of “Mono Acid” perambulate so wildly they look to knock the randy electronic orb-blurts off their axis at any moment—it ends way too soon. “B* Sleepers” benefits from the kind of bassline thump that Barry Adamson would kill for, cinematic to a fault and a cocktease to boot—he’d probably envy the shifty hi-hats and penumatic synth wheezes, too. Forget the recent B12 shot(s)—this is the kind of drum machine dada that still goes down a storm 17+ years after the first bedroom boffins beat their boxes into sonic poetry. (DB) E/i magazine (www.ei-mag.com):

Maga confounds expectations. On My Mind Machine, track titles such as “Acid Drops” and “Shadow Fu” might instantly make one reach for the usual litany of artist comparisons—early Atom Heart, Luke Vibert, Depth Charge, Patrick Pulsinger, just about anyone on the Rephlex roster—and, to some degree, those checkpoints are accurate.

However, thanks to a remarkable economy of means (both of these discs are fairly short), not to mention some pretty handy knob-twiddlin’, slider-shufflin’ ability, Maga’s Marc Fien manages to distill the lively essence of primitive Detroit techoisms, spiky old-school New York City 80s electro, and contemporary noisebeat merchants all down into one messy splurgefest. No doubt a categorical malcontent, the guy’s simply down with letting his freak flag fly: “Shadow Fu” upsets the hip-hop apple cart with gleeful abandon, “Love Walk” is a delicious ode to tincan beatboxes and quacking waveforms, “Sleeping Trouble” enjoys making the kind of motorgrind rhythmic mayhem so beloved by last decade’s ex-pat citizens of the 808 states. Fien turns his genre-baiting into such infectious homage it would be downright blasphemous if it wasn’t so goddamn good.

Better still is The Wired One, an apt metaphor for both the technician and his attendant tech. The circular, jacking beat contours of “Mono Acid” perambulate so wildly they look to knock the randy electronic orb-blurts off their axis at any moment—it ends way too soon. “B* Sleepers” benefits from the kind of bassline thump that Barry Adamson would kill for, cinematic to a fault and a cocktease to boot—he’d probably envy the shifty hi-hats and penumatic synth wheezes, too. Forget the recent B12 shot(s)—this is the kind of drum machine dada that still goes down a storm 17+ years after the first bedroom boffins beat their boxes into sonic poetry.

(DB)

]]> By: esc.rec. http://www.escrec.com/67/comment-page-1#comment-27 esc.rec. Wed, 28 Feb 2007 09:47:33 +0000 http://www.escrec.com/wordpress/67#comment-27 Review in Kindamuzik (www.kindamuzik.net): Niet één, maar twee debuutalbums besloot Marc Fien, de man achter het Maga-project, uit te brengen. Twee schijfjes met verschillende stijlen, zou je na één keer luisteren zeggen, om later tot de conclusie te komen dat er meer overeenkomsten dan verschillen zijn in deze smeltkroes van elektronische muziek. Fien, van jongs af aan al bezig met muziek en dan vooral met drummen, heeft een aardig muzikaal verleden. Hij speelde in verschillende bands en experimenteerde met veel verschillende stijlen. Het digitale spectrum genoot wel steeds zijn voorkeur. Met de nodige producties op de plank en na positieve feedback uit zijn omgeving, besloot Fien twee debuutalbums uit te brengen. My Mind Machine en The Wired One worden beide gekenmerkt door veel verschillende muziekstijlen dwars door elkaar. Zo hoor je electro, dub, acid en funk willekeurig door elkaar gemixt en ingenieus in elkaar gemetseld. De veelzijdigheid van Fien komt op beide albums duidelijk naar voren en zijn voorliefde voor experimentele muziek maakt het geheel uniek. Met My Mind Machine is Fien vooral op de dansvloer succesvol. Experimentele funk met zelf meegedrumde ritmes zorgen voor gewaagde, dansbare tracks die in zijn residency in Kampen ( of all places ) maar ook in de hippe tenten van Amsterdam goed tot hun recht komen. Vooral ‘Acid Drops' is met goede samples en lekkere funk een heerlijke, sfeervolle beukplaat. The Wired One is wat rustiger, maar niet minder experimenteel. Opener ‘Mono Acid' heeft een goede opbouw en uitdagende ritmes. Deze schijf is als geheel beter beluisterbaar, maar ook iets minder gewaagd dan My Mind Machine . De vele samples houden het geheel wel boeiend. Het is even wennen aan de experimentele geluiden van Maga, die avontuurlijk zijn en waar de luisteraar in moet groeien. Beide albums hebben beslist hoogtepunten, maar vooral My Mind Machine mist soms ook cohesie, wat het lastiger maakt om de schijf als geheel te beluisteren. Hoe dan ook, een mooi debuut en het wordt interessant om te volgen wat Maga in de toekomst nog meer te bieden heeft. (Bas Hüsstege) Review in Kindamuzik (www.kindamuzik.net):
Niet één, maar twee debuutalbums besloot Marc Fien, de man achter het Maga-project, uit te brengen. Twee schijfjes met verschillende stijlen, zou je na één keer luisteren zeggen, om later tot de conclusie te komen dat er meer overeenkomsten dan verschillen zijn in deze smeltkroes van elektronische muziek.

Fien, van jongs af aan al bezig met muziek en dan vooral met drummen, heeft een aardig muzikaal verleden. Hij speelde in verschillende bands en experimenteerde met veel verschillende stijlen. Het digitale spectrum genoot wel steeds zijn voorkeur. Met de nodige producties op de plank en na positieve feedback uit zijn omgeving, besloot Fien twee debuutalbums uit te brengen.

My Mind Machine en The Wired One worden beide gekenmerkt door veel verschillende muziekstijlen dwars door elkaar. Zo hoor je electro, dub, acid en funk willekeurig door elkaar gemixt en ingenieus in elkaar gemetseld. De veelzijdigheid van Fien komt op beide albums duidelijk naar voren en zijn voorliefde voor experimentele muziek maakt het geheel uniek.

Met My Mind Machine is Fien vooral op de dansvloer succesvol. Experimentele funk met zelf meegedrumde ritmes zorgen voor gewaagde, dansbare tracks die in zijn residency in Kampen ( of all places ) maar ook in de hippe tenten van Amsterdam goed tot hun recht komen.
Vooral ‘Acid Drops’ is met goede samples en lekkere funk een heerlijke, sfeervolle beukplaat.

The Wired One is wat rustiger, maar niet minder experimenteel. Opener ‘Mono Acid’ heeft een goede opbouw en uitdagende ritmes. Deze schijf is als geheel beter beluisterbaar, maar ook iets minder gewaagd dan My Mind Machine . De vele samples houden het geheel wel boeiend.

Het is even wennen aan de experimentele geluiden van Maga, die avontuurlijk zijn en waar de luisteraar in moet groeien. Beide albums hebben beslist hoogtepunten, maar vooral My Mind Machine mist soms ook cohesie, wat het lastiger maakt om de schijf als geheel te beluisteren. Hoe dan ook, een mooi debuut en het wordt interessant om te volgen wat Maga in de toekomst nog meer te bieden heeft.
(Bas Hüsstege)

]]> By: esc.rec. http://www.escrec.com/67/comment-page-1#comment-26 esc.rec. Wed, 28 Feb 2007 09:46:23 +0000 http://www.escrec.com/wordpress/67#comment-26 Review in Gonzo Circus (www.gonzocircus.nl): Rekenkundig gezien had het dubbele debuut van Maga ook op één cd gekund, maar laat ons veronderstellen dat Marc Fien ons duidelijk wil maken dat hij een veelzijdig persoontje is. Als drummer lijkt hij gepreoccupeerd met ritmes, en soms steekt hij zijn elektronica letterlijk een handje toe. Op ‘The Wired One' speelt hij op veilig met warme klanken en beats die het midden houden tussen electro, dub en funk. Storen doet het nooit, maar een piekmoment ontdekken we evenmin. Het geheel roept een gevoel van beweging op, en we kunnen ons in Maga's gezelschap wel een aangename autorit (maximum een vijftigtal kilometer) voorstellen. ‘My Mind Machine' onderscheidt zich van zijn zusterrelease door de nadrukkelijkere aanwezigheid van breaks, tempowissels en sfeermomenten. Muzikaal gezien is het de meest lonende cd, maar op verkeerstechnisch vlak is het de minst veilige. (pv) Review in Gonzo Circus (www.gonzocircus.nl):
Rekenkundig gezien had het dubbele debuut van Maga ook op één cd gekund, maar laat ons veronderstellen dat Marc Fien ons duidelijk wil maken dat hij een veelzijdig persoontje is. Als drummer lijkt hij gepreoccupeerd met ritmes, en soms steekt hij zijn elektronica letterlijk een handje toe. Op ‘The Wired One’ speelt hij op veilig met warme klanken en beats die het midden houden tussen electro, dub en funk. Storen doet het nooit, maar een piekmoment ontdekken we evenmin. Het geheel roept een gevoel van beweging op, en we kunnen ons in Maga’s gezelschap wel een aangename autorit (maximum een vijftigtal kilometer) voorstellen. ‘My Mind Machine’ onderscheidt zich van zijn zusterrelease door de nadrukkelijkere aanwezigheid van breaks, tempowissels en sfeermomenten. Muzikaal gezien is het de meest lonende cd, maar op verkeerstechnisch vlak is het de minst veilige.
(pv)

]]> By: esc.rec. http://www.escrec.com/67/comment-page-1#comment-25 esc.rec. Wed, 28 Feb 2007 09:45:34 +0000 http://www.escrec.com/wordpress/67#comment-25 Review in FRET (www.popinstituut.nl): Tegelijkertijd twee debuutalbums uitbrengen – waarom ook niet, als je genoeg materiaal hebt. En dat is helemaal geen probleem voor Marc Fien, de man achter het MAGA-project. Ooit begonnen als drummer raakte hij verzeild in vele bands en projecten en door zijn onbegrensde muzikale invalshoeken was hij lange tijd werkzaam als DJ in 't Ukien (Kampen). Bij MAGA doet hij alles zelf en zo ontstond een veelzijdige plaat met zulke uiteenlopende muzikale sferen als electro, funk, dub en acid. Soms is het geschikt voor de dansvloer, soms is het luistervoer. Het tweede album is wat minder dansgericht en wat meer ingetogen. Iets wat alles bindt, een eigen geluid, is er nog niet helemaal, al hebben de vaak zelf meegedrumde ritmes duidelijk een meerwaarde. Een nummer als Acid Drops is met moddervette gefreakte funk echt een knaller. (AvS) Review in FRET (www.popinstituut.nl):
Tegelijkertijd twee debuutalbums uitbrengen – waarom ook niet, als je genoeg materiaal hebt. En dat is helemaal geen probleem voor Marc Fien, de man achter het MAGA-project. Ooit begonnen als drummer raakte hij verzeild in vele bands en projecten en door zijn onbegrensde muzikale invalshoeken was hij lange tijd werkzaam als DJ in ‘t Ukien (Kampen). Bij MAGA doet hij alles zelf en zo ontstond een veelzijdige plaat met zulke uiteenlopende muzikale sferen als electro, funk, dub en acid. Soms is het geschikt voor de dansvloer, soms is het luistervoer. Het tweede album is wat minder dansgericht en wat meer ingetogen. Iets wat alles bindt, een eigen geluid, is er nog niet helemaal, al hebben de vaak zelf meegedrumde ritmes duidelijk een meerwaarde. Een nummer als Acid Drops is met moddervette gefreakte funk echt een knaller.
(AvS)

]]> By: esc.rec. http://www.escrec.com/67/comment-page-1#comment-24 esc.rec. Wed, 28 Feb 2007 09:44:18 +0000 http://www.escrec.com/wordpress/67#comment-24 Review in Vital Weekly (www.vitalweekly.net): A double release by one artist on the same label; the discs must be different, conceptually or formally, one expects. But this is not the case really. Both discs feature Maga's intelligently constructed whacky technoid tracks. Maga effortlessly combines all the possible sub-genres of electronic music to suit his his very own needs. And this leads to rather unexpected and exciting combinations in his best songs. Most of all, his tracks are very well put together, leaving no question about his compositional skills. In most cases, the tracks are relying heavily on the rhythms, which leaves the melodies in a tight spot sometimes. Other tracks are a little freaky and don't really seem to get to the point. So what we have here is a collection of very nice and enjoyable tracks and a number of sketchy parts that raise some questions (the main one being: what are they doing here?). The point I want to make is simple: put the best tracks together on one disc and you have a great release! Then again, this is the only drawback of these otherwise very enjoyable releases. (MR) Review in Vital Weekly (www.vitalweekly.net):
A double release by one artist on the same label; the discs must be different, conceptually or formally, one expects. But this is not the case really. Both discs feature Maga’s intelligently constructed whacky technoid tracks. Maga effortlessly combines all the possible sub-genres of electronic music to suit his his very own needs. And this leads to rather unexpected and exciting combinations in his best songs. Most of all, his tracks are very well put together, leaving no question about his compositional skills. In most cases, the tracks are relying heavily on the rhythms, which leaves the melodies in a tight spot sometimes. Other tracks are a little freaky and don’t really seem to get to the point. So what we have here is a collection of very nice and enjoyable tracks and a number of sketchy parts that raise some questions (the main one being: what are they doing here?). The point I want to make is simple: put the best tracks together on one disc and you have a great release! Then again, this is the only drawback of these otherwise very enjoyable releases.
(MR)

]]>