Hey. Ik was vandaag in de Plato, in Zwolle en vraag: “Ik ben een fan van Biosphere, kan je me wat aanraden?” Meneer achter de balie komt met suggesties, maar geen van allen pakt me. Als ik vervolgens m’n cd-tje (oi va voi) wil afrekenen vraagt de meneer achter de balie: “Maar heb je nog tijd om iets anders moois te luisteren?”
“Nee”, zeg ik “Ik moet weer aan het werk. maar welke wilde je me laten horen?”
“Gluid”
Ik kijk even verbaast: “Gast, die heb ik gewoon gemaakt. Samen met een maat.”
Hij kijkt even verbaast: “Wow, mijn complimenten. Wij zijn echt enorm fan van die plaat”

Cool huh, thought i’d share.

It’s indeed difficult to believe that Gluid’s tracks on his self-titled debut are all sourced from microphones (real time, and literal, samples) and MiniDiscs; the record’s methodology immediately lifts it legions beyond what at first appears to be a journeyman (if well-accomplished) batch of glittery microsound experiments. Successive immersions into Gluid’s (one Bram v/d Oever) aural frame of mind, however, reveals instead an artisan at work. Compositionally, the disc is, dare it be said, flawless regardless of their origins, the sounds are no doubt manipulated, layered and ultimately juxtapositioned via Gluid’s chosen software du jour, meaning that not only is the recording immaculately produced and pristine in the extreme, but that the ends do in fact justify the means. There are enough breathy sequences and snatches of sublime melody (such as the bittersweet flurry of chirping notes that form the central motif on Ekal Naws) to keep the attention focused and the mind engaged. In fact, despite the obvious infatuation with clicks’n'cuts, Gluid’s m.o. actually proceeds gainfully across many of electronica’s sandier borders. Anyone complaining of a lack of substantial IDM records need look no further than right here. In between the chunks of ambient space sequestered alongside spasticized rhythms (A Mare’s Nest), arcing over yards of laptop buzz and dripping liquid chords (Peeters), or nestled in echo chambers whose sensuous pings are chilled below absolute zero (Maybe My Fault) lies the best record Warp or the late Defocus label never released. Madness into method, actualized with brilliant results.

(DB)

Vreemd, dat gangbare geluiden helemaal geen gangbare plaat opleveren. De door Timon Straatsma getrokken samples van de wereld (Parijs en Nederland) zijn door Bram ten Oever zorgvuldig in een mystiek elektronisch landschap gegoten wat het midden houdt tussen de serene ambient van Arovane en donkere glitch op Spezialmaterial. De aardsheid van de geluiden doen soms gniffelen. Is dat nou een (vervormd maar onmiskenbaar menselijk) scheet of een gorgelkeel in A Mare’s Nest? Het naturelle karakter van Gluids geluiden gegoten in een plastische jas van bits & bytes maken Gluid de Rivella van de ambient. Hollandse ambient met een twitch.
(Erik Hollanders)

Met een verzameling van met microfoon opgenomen huis- speeltuin- en gaarkeukengeluiden wordt een ambientplaat gemaakt die je naar de zevende hemel meeneemt. Voor de compleet lyrische recensie moet je maar even op Oor 6 wachten, maar je kan natuurlijk ook alvast het heft in eigen handen nemen en op zijn minst de site van esc.rec. en de gluid subsite daarop al bezoeken en een en ander luisteren. Hoe vaker je het luistert hoe intrigerender en verslavender het wordt. En dit soort Britse genialiteit van eigen bodem, het is toch wat.

Check ook andere artiesten zoals Maga; bezig op een andere manier, maar het levert ook onderhoudende plaatjes op. Maar het is echt Gluid die met afstand er met de hoofdprijs vandoor gaat.
(Bas Verbeek)

If this is indeed a debut, then Gluid is the recipient of a truly God-given talent. Or he has spent hours alone sweating over and honing his craft to perfection, to judge from this record’s impressively deft construction. The love, care and skill with which this collage is rendered is reminiscent of a colourful but typically restrained Mennonite quilt.

It stretches over some fifty-five minutes, a grand semi-ambient mural, evoking a much more wide range of emotions than this sort of aesthetic is usually capable of. “3/4 Song” somehow evokes nostalgia in the present reviewer – for what, I have no idea, but it feels both cozy and lonely – and “What Mood” sounds, to paraphrase Brian Eno, like what aliens would produce if you described Big Band music to them without being able to play them any recordings of it. Easily one of the best CDR releases of the year.
(Stephen Fruitman)