Doos Where The Days

May 20, 2006 at 13:14 · esc.rec.10

Title: Doos Where The Days
Artist: De Bronstgieters
Format: CD-R (in hand printed 12″ sleeve)
Catalog#: esc.rec.10
Price: €10,00
Click on image to view artwork
Click here to order this release

Tracklisting

01 Twee Tatu Teentjes (1.37)
02 Ach Du, Mariechjen (2.06)
03 Hij Zij Draadje (2.12)
04 Morsig (1.37) mp3
05 Hoppa Hop (1.38)
06 4 Punter (1.36)
07 Oma (2.14)
08 Hij Jij en Ik (2.22)
09 Mein Haus (2.21)
10 Doorspoel Met Wind (0.39)
11 Rebe Meine Rücken (3.12)
12 Gemeenschap (3.38) mp3
13 Moesterbali (0.28)
14 De Koningsbijtje (2.45)
15 O, God, Asaf! (2.19)
16 Kutje Akoestic (1.58)
17 Bolus Trax (0.45)
18 Bolus Trax (2.13)
19 Bolus Trax (2.46)
20 Bolus Trax (0.57)
21 Bolus Trax (0.27)
22 Bolus Trax (0.51)

Credits

© Alles Bronst. All songs from audiocassettes, produced by De Bronstgieters and Robertjan Bruins, except ‘Twee Teentjes’ and ‘Ach, Du Mariechjen’ (live in Hedon, Zwolle). Especially for the Bolus Trax: nice, pleasant, female voice by Madame Bettine Gritter, thanks! CD master by Longwood, first class noise professor.

Press release

Kampen, 1987: turbulent birth of ‘De Achteruitkijkspiegeltjes’. After just one street performance that name quickly changed to ‘De Bronstgieters’. They grow out to be one of the most interesting bands in rammelpop loving Holland. Both music and act reach absurd and hysterical peaks that now and then displays an almost uncanny geniality, only to be compensated by disturbed stupidity that forces even the driest jerk to completely lose it. De Bronstgieters are not only a band, but a theatrical piece of art. An experience that must not be missed, but… they regrettably stopped playing in 1993.

Still holding on to some of their audiocassettes and actually still playing them quite regularly after all these years, I decided to ask them for a re-release on esc.rec. After their first meeting to discuss this proposition, De Bronstgieters sprung back to life and before I could say ‘come-back’, they decided to release a brand new De Bronstgieters compilation and do at least one live performance to present this release to the public.

De Bronstgieters presented their compilation ‘Doos Where The Days’ on the 20th of May 2006 and it was a legendary night! This went way beyond simple nostalgia, although the number of approvingly smiling old fans that were present that night was overwhelming. De Bronstgieters themselves are also very pleased with the way everything comes together and no longer exclude the possibility that they will be performing some more… so be on the look out!
The (10th) esc.rec. release ‘Doos Where The Days’ consists of a carefully made selection of old songs remastered from the original Bronstgieter audiocassettes and some rare (read weird) ‘Bolus Trax’. The cd-r comes in a hand printed 12″ record sleeve with many, many extra’s!

View some pictures of De Bronstgieters in the studio, printing the artwork and performing live overhere.

Reviews

If you feel compelled to share your opinion after listening to this release, please feel free to leave your review in the comments below.

esc.rec. said,

February 28, 2007 @ 13:33

Text written by Ferry Rooseboom (Excelsior Recordings) to accompany ‘Doos Where The Days’:

Ferry Rooseboom oftewel Heer Tulpstruik is in zijn dagelijkse leven de man met de goede neus en mede platenuitbrenger van het befaamde Excelsior Recordings. Het label van de fijne muziek. Hij houdt van kinderen, honden, fietsen en lekker eten. Zijn voorliefde voor het aloude vinyl is legendarisch! Geen mens ter wereld kan met zijn nagels meerdere platen tegelijk draaien en uitversterken via zijn mond.

“Kampen, 1983. Mijn eerste schrijfopdracht op de Chr. Academie voor de Journalistiek: ‘Wat ik dacht toen ik voor het eerst het stationnetje uitliep die gietijzeren brug over de rivier op?’. Mozeskriebel, ik was achttien en kon nog niks, laat staan iets fatsoenlijks op papier zetten. Wat ik op dat moment dacht wist ik bij God niet meer. En dingen verzinnen, dat verdomde ik. ‘I hate all fantasy-related stuff, weetjewel.’ Bovendien was ik veel te druk met andere dingen. De Goeie Muziek vooral. En De Drugs, want die waren d’r ook in overvloed. Hasjiesj en amphetamine. De beste cocktail om te kicken op de prachtplaatjes waar Jolanda en ik op stuitten. ‘This Charming Man’ van The Smiths, och arme, wat mooi. En je had De Goot en De Poort waar ze ook best goed draaiden. Kampen rockte best wel heel hard toen. Het is dan ook niet voor niks dat uitgerekend deze stad - die showroom van calvinisties goed fatsoen, De Bronstgieters hun oorsprong vonden. Want is het niet zo dat juist uit de burgerij de meest waardevolle kunst voortkomt? (In koor: ‘Zo is het!’) In retrospectief is deze outfit een prachtig voorbeeld van het laat-negentiende-eeuwse ‘alternatieve muzikale gedachtegoed’. Muziek die welbeschouwd alleen in de cocon Kampen kon ontstaan. Oorspronkelijk, tegendraads, origineel en verdomd, de deunen zijn ook nog daar. En wat is het toch goed geweest dat ze niet Het Grote Succes hebben geoogst. Zeker weten dat Succes de Bronstgieters de nek had omgedraaid. Sterke benen hebben ze, daar niet van, maar succes is de doodsteek voor dit soort outfits (zie: Simple Minds, Nirvana, etc.). Nu dan, de Bronstgieters zijn terug. Eenmalig. En zo hoort het. Daarom liefhebbers, vrienden en familie: gebruikt weer een keertje de drugs, drink er wat bij en laat dit stukje glorieuze Kamper geschiedenis herleven.”

esc.rec. said,

February 28, 2007 @ 13:37

Review by 3voor12 Overijssel:
Ook al is het dan ook al weer 13 jaar geleden, toch kwamen bewonderaars van de Bronstgieters massaal naar ‘t Ukien om de reunie met eigen ogen te aanschouwen. De gemiddelde leeftijd is (vergeef me als ik het mis heb) toch wel rond de 40+. De sfeer is wat nostalgisch en onder het genot van een Bronstbiertje of een Halve Gieter wordt die goede oude tijd nog eens doorgenomen. De dj verluchtigt het geheel met absurde klanken uit de eighties.

Een voor mij aangename verassing is het voorprogramma dat wordt verzorgd door het Amsterdamse Pfaff. Dit lo-fi trashduo maakt korte, krachtige nummers die nog het meest doen denken aan een kruising van The YeahYeahYeahs, The Pixies en The White Stripes maar dan met een stevig punksausje. Bas ‘Pfaff’ Jacobs op drums, zang en samples is duidelijk het meesterbrein en schreeuwt en mept flink van zich af. Hij wordt ondersteund door ex-Riplet Alice die mee schreeuwt en wat plukt aan haar gitaar. Dat Pfaff een duo is zou je op het eerste gehoor niet zeggen. Er komt een stevige muur van geluid de zaal in met simpele teksten als ‘Fuck You’, handclaps, samples en er komt zelfs een kazoo aan te pas. Alleen lijkt het oudere Bronstgieters publiek het allemaal toch niet zo te kunnen waarderen.

Na Pfaff is het eerst tijd voor de uitreiking van de Bronstpreis 2006. Twee gelukkige winnaars worden beloond met een prei en een exemplaar van de cd ‘Doos Where The Days’, verpakt in een Lp-hoes.

Dan is het eindelijk zover. De spots gaan aan, ‘Gitbas’ speler Robert Reitsema beklimt een blok op het podium en begint te spelen. Vervolgens komt ‘lijdschreeuwer’ Bernd Brugman op gepaste wijze op met een rollator. De toon is gezet. Bernd zingt afwisselend in het Duits, Nederlands en Engels. Refreintjes afwisselend ‘Nananana’, ‘Lalalala’ of ‘Sjalalala’. De teksten zijn vol humor en soms erg aandoenlijk. Net als Bernd. Als een heuse rockgod krioelt hij over het podium, scheurt zijn Bronstgieters T-shirt aan stukken, valt, schreeuwt, zweet, kruipt door de zaal en blijft op een gegeven moment liggen te midden van het enthousiaste publiek. Om vervolgens weer over het podium te rennen als een mongolide slagerzanger met punkaspiraties. De toeschouwers vinden het heerlijk. Het is ook een genot om te zien. De Bronstgieters zijn ongegeneerd goor en lomp, maar weten wel de gevoelige snaar van hun Gitbas te vinden. Een man naast me zegt: “Wat is dit mooi zeg! Ik zag de Bronstgieters voor het eerst toen ik 17 was. Nu ben ik 34!”. Na een luid applaus komen de legendarische Bronstgieters nog een keer terug en spelen hun interpretatie van ‘In een discotheek’ van André Hazes (Deze is voor Anton van Hazes!). Daarna is het echt afgelopen.

Ik loop met een bloedlip naar het toilet, nog nagenietend van het concert, waar twee mannen herinneringen ophalen aan hun Bronstgieters: “In ‘88 hebben de Bronstgieters nog opgetreden tijdens mijn verjaardag. Ze speelden toen bij mij in de keuken!” Het moge duidelijk zijn dat de Bronstgieters na al die jaren nog steeds springlevend zijn. Oftewel ‘weg van teruggeweest’!
(Wouter Schaart)

esc.rec. said,

February 28, 2007 @ 13:38

Review in VITAL WEEKLY (www.vitalweekly.net):
For various reasons this CDR shouldn’t be part of Vital Weekly. First of all, De Bronstgieters are dutch, which isn’t the problem, but it’s hard to translate all the wit involved in the songs, the titles and the cover. Then the music: it’s popmusic of a rather lo-fi kind, but still to be defined as popmusic. A territory not covered by Vital Weekly, at least not a lot, and one we are not comfortable reviewing. The band existed from 1987 to 1993 and released a bunch of cassettes (which at the time went by me, perhaps because of the music and the fact that cassettes weren’t the central thing anymore for me). On this CDR you will find a selection of songs from these cassettes. Drums, bass, guitar and vocals, texts in Dutch, German and English, all packed together with a gentle sense of nonsense. Amidst of all things experimental, this is a true odd ball, and at that it’s quite funny to hear music like this and break away from the normal routine. The package itself is quite elaborate: a silkscreened cover, like a comic in the best punk tradition, and a small booklet that adds to the confusion.
(FdW)

esc.rec. said,

February 28, 2007 @ 13:39

Review by NiKa’s Weblog (nika.web-log.nl):
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na 13 jaar ruzie en miscommuniactie, stonden ze gebroederlijk op het podium: Berndz, Gitbas Jodel en Herr Rosdorff, alias De Bronstgieters. Toen ik destijds als broekie van 16 jaar Popbelang binnenstapte waren de Bronstgieters net op het hoogtepunt van hun carriere. Zo stonden ze in de halve finale van De Grote Prei en speelden ze op tv bij Paul Haenen (of was het Hanneke Groenteman?)

Nu, 13 jaar later laten ze zien dat ze het nog steeds kunnen. Een absurde mix van Muziek en Theater die anno 2006 nog steeds interessant is om naar te kijken. In principe was de belofte dat het om een eenmalige reunie zou gaan, maar beloftes zijn er om te breken. Wat mij betreft op naar de volgende reunie!

Ik was er met Daan, Martin en Boots, maar ‘t Ukien zat vol met bekende gezichten van vroeger. Ook leuk om Bas van Pfaff weer eens te spreken. Hij speelde in het voorprogramma (over mijn drumstel: dammn wat klinkt dat kitje lekker (!)) Ik ken hem van zijn vorige band Seedling , die ik destijds op tv heb gehaald. (Samen met Opgezwolle (eerste tv optreden van de jongens ooit), 16 Down , Zober (wie?) en Zea). Thanx voor de CD nog, Bas! Uiteraard De Bronstgieters ook bedankt voor de CD, De Preis en het T-shirt…

Al met al een erg gezellige avond. Alleen jammer dat ik een beetje te veel had gedronken…

esc.rec. said,

February 28, 2007 @ 13:40

Review in FRET (www.npi.nl):
Soms kun je er zo maar spijt van hebben dat je niet in Kampen geboren en getogen bent. Tussen 1987 en 1993 kon je er in ieder geval De Bronstgieters live horen, volgens het label ‘een van de meest interessante bands van rammelpopminnend Nederland’. Shit, helemaal gemist! Van een paar cassettes uit die roemruchte jaren heeft esc.rec. wat representatieve nummers uitgebracht op cd. Verpakt in schitterende LP-hoes, gezeefdrukt en met extra’s als een kleurplaat, poster en authentieke Bronst-Geheugenkaart. De band zelf was heel enthousiast over het idee en kwam nog een keer bij elkaar voor de presentatie. Zelf ben ik niet zo weg van de ‘ontwapenende krakzakbeat’, de melige teksten, het rammelende spel en de onderbroekenlol. Wel recht voor z’n raap en eerlijk, dat is waar. Maar toch meer een kwestie van terug naar die onbezorgde jeugdjaren…
(Arjan van Sorge)

esc.rec. said,

May 1, 2007 @ 21:32

Gonzo Circus (www.gonzocircus.nl):
Omdat de rammelpop van de Bronstgieters (Kampen 1987-1993) weg van teruggeweest is, permitteert Esc.Rec. zich een stilistisch zijstapje van elektronische experimenten naar oerhollandse lowbudget theaterpunk. De heren kunnen niet spelen en daar zijn ze fier op. Toch valt (eerder toevallig) alles mooi samen tot ondergrondse Nederpop met punkinvloeden en onzinnige vocalen. Van pure repetitiehokflauwigheden (een ode aan de geluidsman) tot sarcasme (oma, ik gooide je echt niet expres de trap af). Zoals altijd bij humoristische muziek verkiezen we kleine dosissen geluid (tegenover grote hoeveelheden drank) en lange rustpauzes tussen de draaibeurten. In elk geval vormt dit bronstige geluid een bijzonder kleurtje in het Nederlandse muziekpallet. Uniek genoeg voor Esc.Rec. om voor deze retrospectieve (live opnames en cassettetracks) te investeren in de vreemde combinatie van een eenvoudige cdr in luxueus artwork (een elpeehoes met tal van lollige bijlagen).
(pv)

RSS feed · TrackBack URI