“We nemen aan dat Gluid refereert aan hoe het woord ‘geluid’ klinkt als het terloops wordt uitgesproken. Toepasselijk, want de muziek die Bram van den Oever onder die naam maakt, draait om geluiden. Gevonden, terloopse geluiden, bewerkt en vervormd tot fraaie, uitgewerkte composities. Het eerste Gluid-album is al weer vijf jaar oud, en in de tussentijd maakte Van den Oever vooral muziek voor dans en theater. Dat is ook goed te horen op ‘Twee’. Hoewel zeer doorwrocht, hebben de nummers een soort duidelijkheid, alsof ze ieder de lading van een specifieke scène benadrukken. De meeste van die scènes zijn opgewekt, met af en toe een schaduw. Van den Oever maakt voor zijn muziek gebruik van een oude Atari computer en Akai sampler, en misschien draagt dat, in een tijd dat de meeste elektronische artiesten een Mac en de laatste software gebruiken, bij tot een heel eigen geluid. Op zijn eerste album werkte hij alleen, maar op ‘Twee’ speelt een aantal gasten mee, onder meer op harp en vibrafoon. Dat leidt tot een rijk geluid dat zich niet in een bepaald hokje laat stoppen. Soms is het IDM à la Plaid of Benge, maar dan zonder het gestudeerde; dan weer toytronica zonder het ontwapenende knullige; dan weer musique concrète en klassiek, maar niet academisch. Een of twee keer moesten we aan Startled insects denken minus de jazzinvloeden. Waar u het ook onder wil scharen, ‘Twee’ is een mooie plaat met veel afwisseling, verhalende melodieën en een zeer eigen geluid. (msch)”

“Beklijvende muziek maken gebaseerd op geluiden die lukraak ergens zijn opgenomen; het is een kunst. En laat Bram van den Oever hier nu eens heel bedreven in zijn, zo bewees hij in 2006 al met een eerste album onder de naam Gluid. Tussen 2007 en 2010 hield hij zich vooral bezig met muziek voor theater- en dansvoorstellingen, maar het afgelopen jaar stortte hij zich op het maken van een nieuw album. Een beperking schudde hij af: de muziek hoefde niet enkel meer uit field recordings te bestaan en gebruik van organische instrumenten was voortaan toegestaan (we horen onder meer harp en vibrafoon). Maar verder maakte Van den Oever enkel gebruik van een bijna antieke Akai-sampler en een Atari-computer voor dit tweede Gluid-album, genaamd Twee.

Het wonderlijkste aan Twee: die zelf opgelegde beperking als het om apparatuur gaat hoor je niet af aan deze weids klinkende, gedetailleerde elektronica, die kraakhelder is geproduceerd en gemixt. Donkere opener Where R U From zet je nog even op het verkeerde been, alsof je naar een donkere, instrumentale hiphopplaat begint te luisteren, maar al snel worden Gluid’s klanken veel lichter en inventiever van toon. Songtitel en geluid vloeien soms fraai in elkaar over, zoals het opgenomen geluid van klaterende druppels dat de basis vormt voor de beats van Drupp. ‘Mek mek’, zo hoor je een gesamplede kinderstem steeds herhalen in het speelse middenstuk Mek, terwijl een speeldoosje het zowaar dansbare, wat donkerder Chasing David inluidt. Rustpunten zijn er ook; ontspannende borstelritmes en meerdere lagen ambientgeluiden zetten de toon in Plants, terwijl Into The Woods – wederom natuur als inspiratie – bestaat uit zacht knisperende beats met pianoklanken: inderdaad een geschikte soundtrack voor bij een boswandeling.

Vindingrijk, melodieus en even eigenzinnig als toegankelijk: op de valreep van vorig jaar maakte Gluid een must hear voor liefhebbers van experimentelere elektronica. Twee is in zijn geheel te horen en te bestellen bij label esc.rec. (JR)”

“Het is al weer vijf jaar geleden dat Bram van den Oever onder de fraaie artiestennaam Gluid debuteerde. Twee is zijn tweede echte plaat sindsdien, in de tussentijd heeft hij wel degelijk nog muziek uitgebracht. Vooral Binnensuis, een samenwerking met danseres Janneke Lenzen en schrijver Jehudi van Dijk was erg mooi. Maar nu dus Twee. Die laat een andere kant van Van den Oever horen dan we op zijn debuut hoorden. Dat album was in de basis ontsprongen aan het idee dat Van den Oever veldopnames die Timon Straatsma maakte met zijn MD-recorder uitwerkte tot muziek. Op Twee is er nog steeds wel een vleug aan field recordings, maar de nadruk ligt veel meer op muziek en dan vooral zorgvuldig op elkaar stapelen van soundscapes en beats. Dan ligt altijd het gevaar op de loer dat het resultaat een abstract geheel wordt, maar het prettige aan Twee is dat er altijd wel een basis is van melodie aan de hand waarvan je een verhaal verteld wordt. Zeker in een track als “Chasing David” werkt dit erg goed. Dat nummer voelt wel een beetje aan als een speelse, moderne samenvatting van Mike Oldfield’s “Amarok”, een echte luistertrip.”