De mooiste dingen gebeuren uit het zicht. In Okkenbroek bijvoorbeeld, een dorpje tussen Deventer en de Sallandse Heuvelrug. Tenminste, voor de liefhebber van experimentele muziek. Dat bewijst Herfsttonen, een festival dat de afsluiting vormt van het vorig jaar georganiseerde project Landtonen. Deze geluidsregistratie daarvan is eerder een afscheid van de zomer dan op en top herfst.

Paul de Jong van The Books, Gluid en MiaMia spelen alledrie met het verstilde platteland en dompelen de luisteraar onder in een wereld waarin rust, harmonie en eenheid centraal staan. Doen ze prachtig. De Jongs blues is er een van berusting, een lofzang op het trage leven. De kerkklokken op de achtergrond, de teksten die uit langvervolgen tijden lijken te komen, het getsjilp van vogels. Het is zalvend, maar ook een tikje verstikkend. Muziekdichteres MiaMia zoekt in haar soundscape eerder de harmonie op dan de verontrusting. Het resultaat is als een perfect afscheid van de zomer: de loomheid overheerst nog, al proef je dat er onheil aan zit te komen. Van dat onheil wil Gluid niets weten. Evenals Groninger Kettel blinkt hij hier – samen met Lois van Dries (cello) en René de Wilde (vibrafoon) uit in een naïeve maar prachtige sessie waarin veldopnames en experimentele klanken perfect samenvallen. In deze Herfsttonen is Okkenbroek een dorp om van te houden.

THEO PLOEG

http://oor.nl/albums_details.asp?id=8853&albumType=2

Diep in Overijssel vond in November 2009 het festival ‘Herfsttonen in Okkenbroek’ plaats. Diverse artiesten maakten nieuw werk, geïnspireerd op het kleine plaatsje en zijn landelijke omgeving, en voerden het op verschillende locaties in Okkenbroek uit. Dit doet misschien wat wenkbrauwen sceptisch fronsen – en inderdaad is ook de cdtitel clichématig – maar toch, waarom zou een spannend festival alleen in een grootstedelijke omgeving geïnspireerd en gerealiseerd kunnen zijn? De cd ‘Herfsttonen’ bevat drie composities, elk een collage van muziek en oude dan wel recente geluidsopnamen. Paul de Jong brengt een blues in Nederlandse sferen, met een combinatie van een lome (slide-)gitaar, cello, vogelgeluiden, stemmen en klanken van het boerenerf. Aangenaam, maar niet geheel verassend. Spannender wordt het bij MiaMia, die een voorgedragen gedicht combineert met tinkelende, aanzwellende en wegstervende elektronica en field recordings uit de omgeving. Ook Bram van den Oever, oftewel Gluid, gebruikt field recordings en verbindt die aan kalme melodieën van een cello en een vibrafoon. De samples van dierengeluiden gaan over in een ritme, en daarmee wordt zijn bijdrage nog een swingende afsluiter. ‘Herfsttonen’ is een degelijike, goed geproduceerde cd, sympathiek, aangenaam, maar – helaas – zonder grote verassingenen scherpe randjes. Of is dat juist de rurale rust? Verzorgde verpakking trouwens.
(rm)

http://www.vancooten.com/blog/?e=299