Skip to Content

Daans Muziek Blog

Wild Wild Ambient Boys - We Don't Rock (review) "gelaagde en filmische muziek" "die bij vlagen Aphex Twin of Boards Of Canada in herinnering roept"

Published: January 6, 2014
Tags: esc.rec.39, Press

PREVIOUS
NEXT
RANDOM

Wild Wild Ambent Boys – We Don’t Rock
Review in Daans Muziek Blog:

We Don’t Rock. De titel van het debuutalbum van Wild Wild Ambient Boys zegt het al: rocken doet dit duo – bestaande uit Hidde van Schie en Jeroen S. Rozendaal – niet. De twee plaatsen hun eigen muziek het liefst in het zelf verzonnen genre “Xerox Euphoria”. En als de groep dan echt in een hokje geplaatst moet worden zijn de gezamenlijke inspiratiebronnen keramieken flamingo’s, Microsoft Office en David Hamilton ook het vermelden waard. Wablief? Eén ding mag duidelijk wezen: aan creativiteit heeft Wild Wild Ambient Boys geen gebrek.

Van Schie en Rozendaal hebben afwijkende achtergronden maar schreven in de periode tussen 2009 en 2013 samen een filmische ambient-plaat zoals die in de jaren ’80 en ’90 ook gemaakt werden. Jeroen S. Rozendaal (filmmaker, schrijver en muzikant) zorgde voor de ambient-achtige elektronica die als een soort deken om de nummers op We Don’t Rock heen is geslagen. Hidde Van Schie (kunstenaar en muzikant) voegde daar details in de vorm van snaarinstrumenten en enkele vocalen aan toe. Hoewel deze vocalen beperkt zijn gebleven tot ‘Fake Diamond Tears’, een nummer dat qua sfeer wat doet denken aan Van Schies uitstekende solo-dubbelaar als singer-songwriter, The Mirror & The Razorblade / Dusty Diamond Eyes. Liefhebbers van het gevoelige luisterliedje zijn bij Wild Wild Ambient Boys in ieder geval aan het verkeerde adres. Het experiment staat op We Don’t Rock centraal.

Dat experiment vertaalt zich in twee verschillende soorten composities. Enerzijds heb je onheilspellende en bijna angstaanjagende stukken zoals het griezelige ‘Porcelain Pink Flamengo’ en het mysterieuze ‘White Limousine / Scarface’. Anderzijds zijn daar gemoedelijke en sfeervolle stukken die bij vlagen Aphex Twin of Boards Of Canada in herinnering roepen, zoals bijvoorbeeld ‘Double Female Connector’, ‘David Hamilton’s Sister’ en het mooie ‘Sweet Oblivion And The Soft Headache Singing’. Het is gelaagde en filmische muziek met soms wat doorschijnende stemsamples, een verdwaalde hondenblaf of een krakende deur. Soms is de muziek ronduit vaag, soms onbegrijpelijk maar vaker sfeer- en smaakvol. Zoals wel vaker met een experiment: het kan vriezen en het kan dooien. Op We Don’t Rock is het experiment over het algemeen geslaagd.

No comments yet.